وقتی به زایمانم فکر می کنم ناخودآگاه یاد این موضوع هم میافتم که اگه زنده نمی موندم زندگی چطوری میشد … یا امیر چی کار میکرد یا پسرم؟ اونوقت میشینم و یه فصل برای مرگ خودم و یتیم شدن پسرم و تنها شدن شوهرم اشک می ریزم! فکر می کنم که چهکسی نصفه شبها با صدای کیان بلند میشد و چهکسی نوازشش می کرد ؟ احتمالن یه تختهم کمه که هی میشینم از این جور فکرها میکنم یا اینکه عوارض دوری از محل کاره! یکی دو روزه که کم کم دلم میخواد برگردم سر کار … ولی دلم می گیره وقتی فکر می کنم که اگه من سر کار برم چهکسی صبحها سر حوصله با جوجهم بازی میکنه و موقع عوض کردنش غش غش می خندوندش و براش شعرهای مسخره میخونه؟ و موقع خوابهای بعد از ظهر چه کسی جوجهم رو روی دست خودش می خوابونه؟ اونوقت دلم میخواد هیچ وقت سر کار نرم. همیشه هی بشینم و چشمهای کیان رو نگاه کنم که حالا کم کم داره مثل چشمهای من قهوه ای میشه….

کیان هر روزش با دیروز فرق می کنه. هر روز بعضی از حرکات دیروزیش رو انجام نمیده و بجاش حرکات جدیدی انجام میده. هرروز دلم برای دیروزش تنگ میشه و در عین حال با ذوق نگاه میکنم که ببینم چه کارهای جدیدی میخواد بکنه. این دفعه که 5-6 روزی خونهی مامانم اینا بودم جوجه کاملن میفهمید که محیطش عوض شده. مخصوصن دوری از تابلوی نقاشی دلفینها براش سخت بود(اگه نمی دونین در مورد چی حرف می زنم یه تک پا بیاین خونهی ما! می فهمین!!:b ) دیروز که اومدیم خونه، بچهم یه جوری اطراف رو نگاه میکرد که انگار میدونه برگشتیم خونه. موقعی که داشت بیتابی میکرد و بغلش کردم، یه دفعه تابلوش رو دید و کلی ذوق کرد. خلاصه داره کم کم برای خودش شخصیتی پیدا میکنه بچه مون! ^_^